Aktualności

34. numer / Edukacja muzealna

Redaktor prowadzący dr Marcin Szeląg, ad.

W ostatniej dekadzie w Polsce doszło do bezprecedensowego rozwoju infrastruktury instytucji kultury, w tym przede wszystkim muzeów. Do połowy lat 2000 ciągle jeszcze aktualna była diagnoza Raportu o stanie krytyki i instytucji artystycznej z 1980 roku, w którym stwierdzano: „W Polsce nie istnieje muzeum sztuki współczesnej. Jest to negatywny ewenement w skali światowej”1. Muzea sztuki dawnej oraz innego typu nie były w lepszej sytuacji. Wyraźna poprawa nastąpiła po wstąpieniu Polski w struktury Unii Europejskiej, kiedy na niespotykaną wcześniej skalę ruszała budowa i modernizacja muzeów oraz innych instytucji kultury.     Od tamtej pory zmiany infrastrukturalne, nierzadko powiązane z akceptacją warunków ich finansowania ze środków europejskich, stworzyły nowe możliwości         i uwarunkowania dla prowadzenia przez muzea działalności programowej, zwłaszcza w jej najbardziej spektakularnych odsłonach: wystawienniczej i edukacyjnej. Z dzisiejszej, ponad dziesięcioletniej perspektywy, zmiany te charakteryzują pewne procesy, wśród których jednym z najbardziej zauważalnych jest zaakcentowanie roli edukacji muzealnej. To z kolei skłania do refleksji nad tym rodzajem działalności muzeów w jej wymiarze historycznym, teoretycznym            i praktycznym. Do przeanalizowania jej znaczenia w kontekście edukacji formalnej, do umiejscowienia w obrębie artystycznej autorefleksji czy też do potraktowania zagadnień wywodzących się z ducha edukacji kryterium oceny wystaw. Rozwój działalności edukacyjnej stawia dodatkowo pytania o kompetencje     i umiejętności, jakimi legitymują się osoby, które na co dzień realizują tę dynamizującą się sferę działalności muzeów.

 

1.Raport o stanie krytyki i instytucji artystycznej (w imieniu Polskiej Sekcji ICA opracowali J.
Bogucki, W. Borowski, A. Turowski), „Odra” 1981, nr 1, s. 38.